We moesten er eeeven op wachten, maar vrijdag kwam uiteindelijk onze stove. Nu hadden we natuurlijk ook wel een bijzondere uitgezocht en moest hij helemaal uit Italie komen, dat de verkoopmevrouw twee keer vergat de order door te geven hielp niet helemaal in het proces.
Dus toen we eindelijk het verlossende telefoontje kregen, maakten wij een ronde dansje; de plaat waarop al het eten verbrand mag weg!!!! De oven waarvoor je alle ramen open moet zetten als je hem gebruikt; Weg!!!
Gelukt!
Jaaaa!!! (en nog meer) Blij!!! Vandaag gingen Art en ik een paard kijken bij Port Franklin, en ik bleef er op zitten!! En hij was grijs! (dat vind ik mooi) En hij luisterde!! Kortom; Cracker, zoals hij nu nog heet, komt gauw voor een trial period naar Yvonne’s Riding school, we zorgen dat de vet komt kijken, en als alles goed is, en iedereen net zo hard jaaaaaa roept als ik, heb ik een paard. Jippie!!!!!
En dan heet hij niet meer Cracker, maar Willow….
Hadden we vandaag voor het eerst mijn eigen camera niet bij ons, en de video ook niet… Mobiel dus;
En met mij; 
En zijn hoofd van dichtbij
Ik denk dat ik erg veel geluk heb dat ik hem gevonden heb… Maar ja- dat moet de tijd nog leren natuurlijk…
Mamma is al een tijdje op zoek naar een eigen paard, want dat wordt wel tijd, toch? iedere week de ponies werken, en dan niet rijden wordt wat frustrerend.
3 paarden heb ik al gezien en bereden, en de vierde was verkocht voor ik m kon zien. Dus hadden tijd over en bleek het ineens paardenmarkt in Pakenham! Op weg dus;
Zelfs de paarden die wel getrained zijn, en wel informatie op een papiertje hebben staan, of zelfs een eigenaar die iets vertelt of ze rijdt (in dat 3*3 meter hokje) gaan voor ver onder de 1000 dollar, en ja, we waren bijna met een Clydie Cross thuis gekomen…
Anyway- Zondag verder geen plannen, behalve dat we iets met de ponies gingen doen, en dat werd Kurth Kiln park, hier vlakbij. Ponies in de float, uit de float, zadelen en packs op binden. 
We besloten ‘s avonds uit eten te gaan, dus moesten we ons een beetje opdoffen, en Diuwke begint nu ook te begrijen wat dat betekent;
Eindelijk was het zo ver; de Pakenham show!! Vorig jaar leverde dze show ons kippen, een hond en een wens tot geit op, dus dit jaar gingen we vol spanning op weg; met welk dier (of dier wens) komen we thuis?
Die laatste vraag was al snel beantwoord; indian runner ducks. Die lopen zo grappig, en zijn snel genoeg voor Ghengis. En die heeft een speeltje nodig, nu de kippen in het kippenpaleis wonen. 
Daarna door naar de honden show; Bill herkende ons meteen, en we hadden Ghengis bij ons, die vrijwel direct transformeerde tot Bell, Bill’s working dog.
Wij gingen verder, want Bethany (de dochter van de buren 8 km verder) reed haar Poodle voor het eerst;
Daarna was het wachten tot de dog high jump, waar Ghengis aan meedeed. Voor ons en voor haar iets nieuws, maar Cloud, haar vader, doet dat al jaren!
Heel veel show hebben we verder niet gezien, wel de schapen, (met Ann, de kippenvrouw) en Diuwke werd helemaal verliefd op een geit. Dus we zullen er toch wel een keer aan moeten geloven, denk ik.
‘s Avonds was het tijd voor de Cockatoo rodeo, een van de beste jaarlijkse local events! Eigenlijk was de rodeo vorige week, maar toen goot het van de regen (jippie!/ beuh!) en dan reken er zoveel pootjes. Uitgesteld dus. Joke en Paul gingen ook.
Bij het Barrel racing was het alweer te donker voor foto’s, en wij hebben maar twee bucking horses gezien- en die vind ik zo gaaf!
Joke en Paul kwamen nog even mee naar huis, waar we in de zwoele buitenlucht (herfst he) wijn en bier dronken. Guts, wat kan het leven toch heerlijk zijn!
