Mam, er zijn geen borden meer!

Sjeemig wat hebben we het druk; Maandag de keuken ingepakt, omdat de kast onverwacht toch nog verkocht is, (en dat is maar goed ook- nooit verwacht dat we daar een dag over zouden doen).

Diuwke kwam vanochtend helemaal in de war boven; ze wilde ons verrassen door het ontbijt klaar te zetten- kon dat helemaal niet! Want, waar zijn de borden? en bekers zijn er ook niet meer!! Is er nog wel ijs?

Ja, gelukkig is er nog ijs, want de koelkast gaat niet mee. En gelukkig hebben heel veel mensen bestek laten liggen bij ons feest, en daar eten we nu van; 10 messen, 1 vork en een lepel. Moet kunnen, toch?

Tussen het inpakken door krijgen we veel bezoek, dat gelijk ingezet wordt (sorry jongens, maartijd om gewoon thee te drinken hebben we jammer genoeg niet.) Heel gezellig, behalve dat al ons bezoek de hele tijd met dikke rode ogen rondloopt... Voor ons is het makkelijk, wij hebben er voor gekozen, en zijn al jaren bezig met afscheid nemen. Maar voor jullie; Sorry dat we jullie dit aandoen!! We gaan jullie ook missen, zeker het hele lieve goede hechte clubje dat we de afgelopen jaren eigenlijk ook al te weinig zagen...

Maar wees gerust, voorals nog  is het plan in twee jaar terug te komen. Voor vakantie, dat wel.

Zo, ik zit op 121 dozen, de keuken bijna klaar. En dan nu het raarste, vreemdste wat ik al die tijd zal inpakken- mijn moeder. In een potje. Want, al wou ze eigenlijk niet, ze gaat mee. Althans, een stukje...

 

5 cm sneeuw

Niet hier, maar in Melbourne... Hoe kan dat?

voodoo?

Jooo! Maandag de verklaring van de IBG (jullie weten wel; die van de studiefinanciering) dat ik in het buitenland les mag geven (hopen dat ze dat in het buitenland ook vinden), dinsdag dus naar de notaris. Ik kwam al binnen met de opmerking 'Ik heb er nog twee nodig, maar ik beloof je, dit is de laatste keer!'
Fout! Je moet niet jolig doen tegen een notaris!
Dus, na ernstig kijken, gewichtig heen en weer lopen, en zeer serieus zuchten, kwam de notaresse (?) terug met een document; 'alstublieft, uw kopie'.
Wist je dat je, als je heel erg schrikt, het in een keer heeeel erg koud kunt krijgen? Dat je echt, in een milliseconde, alle warmte uit je gezicht voelt wegtrekken? Ik nu wel. Mijn vakkenlijst zat er namelijk niet bij.
'Ik heb u twee dokumenten gegeven, waar is het andere?' kon ik nog uitbrengen.
'Nee hoor, U gaf mij een dokument.' ging zij vrolijk verder.
'Ik. Gaf. U. Twee. Dokumenten.'..... 'Ik Wil Dat U Nu Gaat Zoeken'
'Nee, hoor, Ik heb er maar een.' (zij ook star)
'U gaat NU zoeken!' (ja, jawel, mevrouw de notaresse had het klaargespeeld om mijn vakkenlijst ergens tussen haar bureau en het kopieerapparaat, of misschien zelfs wel onderweg naar het stempelkussen, KWIJT te raken!...

Affijn, na een reeks boze blikken, besloot ik dan zelf maar te zoeken, dus liep ik naar haar bureau (mevrouw, dat KAN niet!) en gelukkig, al snel vond ik mijn vakkenlijst in een bakje. Geen sorry, Geen excuses, Geen 'oeps!'
Woordeloos toog de notaresse weer naar het kopieer apparaat om net binnen gehoor afstand in een ongelofelijk "godverdomme" uit te barsten. Maar goed, na een ruime drie kwartier, had ik mijn verklaring onderwijsbevoegdheid EN mijn vakkenlijst, gekopieerd en wel, en ging ik weer naar huis.
Zucht.
Soms lijkt ergens wel een vloek op te liggen.

dozen, dozen, dozen...

We zitten op de 73 dozen!! (ik had geen zin om te wachten op de 75)
ons huis is nu heel gezellig;(Mijn atelier)


















(de garage)
























nergens veilig...De woonkamer!!